Smart-phone of smart-ik?

Posted on 25 aug 2010 in België, De grote opruiming | 0 comments

Als ik ‘s morgens wakker word van de wekker op mijn telefoon, mijn bed uit stap, de telefoon pak om hem mee naar beneden te nemen, zie ik op het scherm wat voor weer het op dat moment hier in Groningen is. En opeens vraag ik me af waarom ik daarvoor niet gewoon de gordijnen open doe en naar buiten kijk.

Ik heb die telefoon, een smart!phone (zo’n ding waarvoor je tegenwoordig een cursus kunt volgen om er mee te leren werken), nu 3 maanden en ik kan er alles mee. Als de techniek meewerkt tenminste. Maar techniek en Barbera gaan de laatste jaren steeds minder goed samen. Of ik snap het niet, of het apparaat snapt mij niet, maar makkelijk gaat het allemaal niet. En dat wil ik wel, makkelijk.

Na 7 weken wonen en werken op een camping, (b)lijken veel dingen die ik (thuis) heb totaal overbodig. Ik weet weer dat het allemaal een stuk simpeler kan.

Ik besluit de smartphone weg te doen en terug te gaan naar een mobiele telefoon waarmee ik kan doen wat ik er, toen ik mijn 1^e kocht, mee besloot te gaan doen, nl. altijd bereikbaar zijn voor mijn dochter en zoon.

En nu heb ik weer een simpele telefoon. Knalroze, dat dan weer wel.

Ik kan er meer mee dan ik eigenlijk wil, maar vergeet die opties meteen weer. Kan het ook niet fout gaan, levert het ook geen stress op en word ik ook niet teleurgesteld als de kwaliteit (van bijv. de camera en de mp3-speler) minder is dan ik gewend ben.
Voordeel van zo’n simpele mobiel is dat ik nu weer gewoon kan gaan kamperen zonder stroom nodig te hebben, want de standby-tijd is vele malen langer dan die van een smartphone.

Tijd om eens wat dingen op een rijtje te gaan zetten.

• Een (mobiele) telefoon is om te bellen of te sms-en.
• Een afspraak zet ik in mijn mooie rood leren Succes-agenda.
• Als ik een foto wil maken pak ik onze, ook al niet goedkope, digitale camera.
• Als ik wil weten of de zon schijnt kijk ik naar buiten.
• Mailen doe ik op mijn laptop. Heerlijk, geen gepriegel meer, maar een normaal toetsenbord!
• Wil ik muziek luisteren onderweg dan heb ik nog die hele goede mp3-speler.
• Lezen? Als ik geen boeken mee wil sjouwen, dan hebben we een e-reader.
• En wil ik een spelletje doen? Dan vraag ik vriend of kinderen en gaan we lekker aan tafel zitten. (Uren hebben we in Belgie Kolonisten van Catan gespeeld, gewoon het bordspel aan een tafel. Iets wat ik thuis soms urenlang op de pc kan doen, tegen 3 “bots”- erg ongezellig.)

Ik merk hoe ik afgeleid word door de veelheid aan mogelijkheden op een smartphone. En dat betekent dat ik steeds maar weer een keus moet maken. Nu kies ik wat ik wil gaan doen, zoek het apparaat of de mensen die ik daarvoor nodig heb en ga het doen. Zonder afleiding. Wat een rust!

O ja, voor wie mij mobiel zou willen bellen, gewoon doen, maar de kans dat je de voicemail krijgt is heel erg groot. Ik ben op veel manieren bereikbaar, maar alleen op die momenten dat ik daar bewust voor kies.

En onderweg via Twitter laten weten waar ik zit kan ook niet meer. Ik vertel je later wel wat ik beleefd heb!

• Tweet